16 października 1978 roku do wstąpienia na Tron Piotrowy powołany został Karol Wojtyła - Jan Paweł II. Teraz, po Jego śmierci, wydaje się, że o jego niezwykłym życiu i pontyfikacie napisano już wszystko, dlatego w Magicznej Polsce zdecydowaliśmy się tylko na kilka luźnych impresji na ten temat, bez rozbudowanych życiorysów, czy epitafiów. Ale te spostrzeżenia też mają swoją wartość, bo pochodzą z głębi serca.
Papież - Polak swój największy triumf odniósł w dniach własnej śmierci i pogrzebu. Gdy wydawało się, że media będą miały z tego niezwykłą pożywkę i już zaczynały się pierwsze licytacje, kto pierwszy poinforumuje o nieuchronnym, zaczęła się przedziwna przemiana. Oto okazało się, że starość i cierpienie, tak skutecznie spychane na margines życia przez współczesny pęd ku młodości i szczęściu, wróciły na kilka chwil, zmuszając do refleksji i pokazując, że z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. Jan Paweł II 2 kwietnia 2005 pokazał, że śmierć można spotkać z godnością i spokojem, nadzieją na nowe, lepsze życie.
To, czy późniejsza reakcja całych narodów, ze szczególnym uwzględnieniem Polski, te świece, modły, nawrócenia - były reakcją spontaniczną, czy też, jak chce np. Stanisław Michalkiewicz, przy okazji przeprowadzono wielki eksperyment medialny - jest kwestią dyskusyjną. Ale nawet jeśli przyjmiemy ciemny, pesymistyczny scenariusz - to i tak próby sterowania ludzkimi emocjami musiały mieć jakąś podstawę, jakąś pierwotną, naturalną potrzebę. Prawdopodobnie również nie odniosły skutku, lub przyniosły tak wiele dobra, że trudno nie widzieć w tym ręki Opatrzności.
To była kulminacja tych niespełna 27 lat niezwykłego pontyfikatu - teraz ta piękna historia, która rozpoczyna się od błędu językowego popełnionego przez młodego w sumie jeszcze kardynała - świeżo wybranego papieża, gdy pozdrawiał włoskich wiernych na Placu świętego Piotra, wydaje się naturalnym scenariuszem. Liczne pielgrzymki, zamach, cudowne ocalenie, spotkania z największymi ludźmi świata, gesty pojednania na pogrzebie. Chyba żaden ludzki pisarz nie byłby w stanie wymyślić takiej historii. Filmowcy już to dostrzegli, a mnogość charakterów i temperamentów zaangażownych w różne projekty (Jon Voigt, Piotr Adamczyk, Mel Gibson) gwarantuje, że tę opowieść przeżyjemy jeszcze nie raz z wielu perspektyw - dzieje największego Polaka w historii. I widać także, że polskość Papieża, ta niezwykła "magia" słowiańskiej duszy, miała swój udział tym wielkim dziele i postać Jana Pawła II to ukoronowanie i plon częstokroć tragicznej historii "tej ziemi".
