W żadnej innej grze zespołowej (może poza piłką ręczną przez pewien czas) Polska nie liczyła się tak bardzo, jak właśnie w siatkówce. Polacy bywali mistrzami olimpijskimi (Montreal 1976), mistrzami świata (Meksyk 1974), pięciokrotnie bywali wicemistrzami Europy.
Znakomicie spisywały się też Polski: dwa mistrzostwa Europy (Stambuł 2003, Zagrzeb 2005), cztery medale srebrne i cztery brązowe na czempionacie kontynentu, dwa brązowe medale olimpijskie, dwa srebrne i dwa brązowe w mistrzostwach świata.
Obie reprezentacje regularnie grają w prestiżowych Lidze Światowej i Grand Prix.

Co ciekawe, Polaków uważa się za skrajnych indywidualistów, nie dających sobie rady w działaniu zespołowym. Nic chyba tak nie obala tej tezy, jak właśnie wyniki w siatkówce - najbardziej zespołowej z zespołowych gier, gdzie drużyna nie może skłądać się z jednej gwiazdy i samych średniaków. Jak trafnie zauważył kiedyś w wywiadzie prasowym Grzegorz Wagner, właśnie w tej grze objawiają się najbardziej takie zalety "polskiego charakteru", jak zdolność do abstrakcyjnego myślenia, spryt, zaradność, kreatywność - gdy trzeba nieszablonowo zaatakować, kiwnąć na rozegraniu, czy wystawić w zupełnie niespodziewane miejsce. Polacy są po prostu stworzeni do gry w siatkówkę.

Czytaj także: Złote Złotka