|
19 sierpnia 2005, rozpoczął się kolejny festiwal w Sopocie, który otwarty został przez koncert "Przeżyj to sam, czyli przeboje z przebojami". Było to naprawdę ciekawe przeżycie. W "Magicznej Polsce" już wkrótce pojawią się impresje na temat poszczególnych utworów, wykonawców niezwykłych piosenek z tamtych czasów.
Wprawdzie festiwalu w Sopocie programowo nie oglądam ("a festiwal w Sopocie, jaki ochlaj i wyżerka, ile kasy dasz dziadowi o zniszczonych nerkach" - jak śpiewał Kazik) i mało obchodzą mnie kolejne zastępy dziwnych tzw. gwiazd tam występujących (a kto zacz Craig David, nie mam pojęcia), ale tym razem się skusiłem. I nie żałowałem. Podróż w czasie dotarła do głębi mojej duszy. Potem przyszła refleksja.
W trakcie trwania koncertu padł cytat z jakiegoś brytyjskiego zespołu, koncertującego w tamtych latach w Polsce, którego lider stwierdził, że zazdrości Polakom cenzury, bo dzięki temu zmuszeni są pisać poetyckie teksty. Jest to wprawdzie znaczna przesada, ale coś w tym jest: poziom tekstów polskiej muzyki, poza kilkoma chlubnymi wyjątkami, z reguły zakorzenionymi w tamtej "heroicznej" epoce polskiego rocka, leci na łeb na szyję. Większość z nich, znowu cytując, tym razem Dorotę Masłowską z jej wywiadu dla "Wysokich Obcasów", to tylko wariacje na temat frazy "kocham cię, kocham, wróciły ptaki z gór".
Niemniej jednak muzyka lat osiemdziesiątych, tęskniąca za wolnością, buntująca się przeciw totalitarnemu systemowi, niosła soba naprawdę wiele. A nawet proste, nieskomplikowane piosenki, jak choćby "O, Ela" Chłopców z Placu Broni, o niezbyt ambitnym tekście, dziś wywołują uśmiech nostalgii.
|
