"Niezwyciężony" to chyba najniezwyklejsza książka Stanisława Lema. Przedstawiona w niej wizja, a właściwie kilka wizji, pokazują niezwykłą wyobraźnię i precyzję umysłu jego autora.

Oto na samotnej planecie ląduje kosmiczny krążownik "Niezwycieżony", genialne dzieło ludzkiej myśli technicznej, okręt potężny, jak sama nazwa głosi, "niezwyciężony", przygotowany, zdawałoby się, na każdą ewentualność. Na miejscu załoga krążownika odnajduje wrak statku, który rozbił się (a może tylko wylądował?) na planecie Regis III wiele lat wcześniej. Grupa rozbitków, jak się wydaje, przeżyła atak jakiegoś niewyobrażalnego szaleństwa.

Wkrótce to szaleństwo staje się udziałem załogi "Niezwyciężonego", która teoretycznie wyposażona w najwspanialszy sprzęt i po zęby uzbrojona, będzie musiała stawić czoła przeciwnikowi, z jakim nikt nie miał jeszcze do czynienia: z samorodną ewolucją świata inteligentnych maszyn, które zaczęły same walczyć o przetrwanie, pozostawione bez swoich ludzkich zwierzchników... Dyskutując kwestię ewolucji maszyn na Regis III, Lem zadaje szereg fundamentalnych pytań o kierunku i naturze ewolucji, o jej możliwych niezwykłych wariantach. Te rozważania szybko przenoszą się na płaszczyznę filozoficzną nad istotą człowieczeństwa, gdy zostaje on pozbawiony narzędzi, decydujących o jego sile, a zarazem wystawionego na test prawdziwego człowieczeństwa.

W książce tej mamy szereg niezwykłych elementów kreacji. Rzeczywistość przyszłości w "Niezwyciężonym" to wszechświat zdominowany i kontrolowany przez ludzkość, choć w istocie, uśredniając, ciągle tak samo pusty i bezkresny. Gdzieś w tej ogromnej przestrzeni znajduje się miejsce, które wymyka się, zdawałoby się, już kompletnej i absolutnej wiedzy. Rozwój techniczny i cywilizacyjny wyniósł ludzkość na wyżyny potęgi. Jednak, jak się okazuje, w prawdziwie trudnych sytuacjach, los wszechmocnego astronauty upodabnia się do losu dziewiętnastowiecznych kolonizatorów, pozostawionych samym sobie we wrogiej dżungli.