Stanisław Lem (1921-2006) to twórca wyjątkowy, sięgający myślą znacznie dalej, niż większość mu współczesnych. Choć pesymista, jeśli chodzi o rozwój ludzkości, to jednak w postaciach i przeżyciach swoich bohaterów zawarł przesłanie wielkości człowieka.

Lem urodził się we Lwowie, w 1921 roku. Repatriowany do Polski na mocy ustaleń poczdamskich, zaczął studiować i pracować w Krakowie. Debiut literacki zaliczył tuż po wojnie, w 1946 roku. Dopiero jednak lata pięćdziesiąte, a zwłaszcza sześćdziesiąte i siedemdziesiąte przyniosły jego wielkość. Właściwie wszystkie jego książki to dzieła wysokiej klasy: zarówno znane na świecie, jak "Solaris", "Dzienniki gwiazdowe", albo utwory dla dzieci ('Bajki robotów", "Cyberiada"), czy wreszcie perełki, jak chociażby jedno z opowiadań o pilocie Pirksie, "Terminus" - historia robota, w układach którego zakodowały się wybijane alfabetem Morse'a rozmowy odciętych od siebie i umierających astronautów rozbitego statku. Wreszcie "Niezwyciężony", błyskotliwa i mroczna przypowieść o ewolucji.
Niezależnie od raczej lewicowych, czy też lewicowo-liberalnych afiliacji pisarza, był on szanowany przez wszystkich i do odnoszono się do niego z respektem. Było to głównie zasługą potęgi jego myśli, ale też wzorców, które stanowił swoją osobą. Przykładem skromności i pokory może być fakt, że zniszczył wszystkie swoje rękopisy, aby nie przetrwały żadne z rzeczy złych, które stworzył.
Stanisław Lem zmarł 26 marca 2006 roku, do końca pozostając aktywny zawodowo, pisując eseje i felietony do różnych pism.